چه اتفاقات وحشتناکی برای بدن انسان در منطقه مرگ اورست رخ می دهد؟


بدن انسان در سطح دریا بهترین عملکرد را دارد.در سطح دریا، سطح اکسیژن برای مغز و ریه های ما کافی است. در ارتفاعات بسیار بالاتر، بدن نمی تواند به خوبی عمل کند. اما اگر کوهنوردان بخواهند به قله اورست، بلندترین قله جهان که 8848 متر از سطح دریا ارتفاع دارد برسند، باید بتوانند شرایط سخت منطقه مرگ را تحمل کنند. این منطقه با ارتفاع بیش از 8000 متر مشخص می شود، جایی که اکسیژن آنقدر کم است که بدن دقیقه به دقیقه و سلول به سلول شروع به مردن می کند.

در منطقه مرگ، مغز و ریه‌های کوهنوردان از کمبود اکسیژن رنج می‌برند و خطر حمله قلبی و سکته مغزی افزایش می‌یابد و قضاوت آنها به سرعت مختل می‌شود. شانا بورک او یک کوهنورد است که در سال 2005 به اورست صعود کرد. او به Business Insider گفت: «بدن اساساً پوسیده می شود و می میرد.

در سال 2019، حداقل 11 نفر در اورست جان خود را از دست دادند که تقریباً همه آنها مدتی را در منطقه مرگ سپری کردند. این رویداد یکی از مرگبارترین فصل های اورست در سال های اخیر بود. برخی از شرکت های فعال در زمینه کوهنوردی علت این مرگ و میرها را شلوغی بیش از حد اعلام کردند و خاطرنشان کردند: قله در یک نقطه به قدری مملو از کوهنوردان بود که مردم برای مدت طولانی در منطقه مرگ گیر کردند.

به گزارش کاتماندو پست، در 22 می 2019، 250 کوهنورد در تلاش برای رسیدن به قله بودند و بسیاری از آنها مجبور شدند برای صعود و فرود به مدت طولانی صف بکشند. این ساعت‌های اضافی و برنامه‌ریزی نشده حضور در منطقه مرگ ممکن است 11 متوفی را در معرض خطر قرار داده باشد. اگرچه تعیین علت دقیق هر مرگ دشوار است.

در سطح دریا، هوا حاوی حدود 21٪ اکسیژن است. اما در ارتفاعات بالاتر از 12000 پا (65.3 کیلومتر)، حدود 40 درصد مولکول های اکسیژن کمتر در هر نفس وجود دارد. جرمی ویندزوردکتری که در سال 2007 با یکی از گروه های اعزامی به قله اورست صعود کرد مارک هورل وبلاگ نویس اورست گفت: نمونه خون گرفته شده از چهار کوهنورد در منطقه مرگ نشان داد که کوهنوردان یک چهارم اکسیژن مورد نیاز خود را در سطح دریا دریافت می کردند. ویندزور گفت: «اینها با اعدادی که در بیمارانی که در آستانه مرگ هستند قابل مقایسه است.

علاوه بر این دیوید بریشرز، کوهنورد و فیلمساز، پنج مایلی بالاتر از سطح دریا، اکسیژن موجود در هوا به قدری کم است که حتی مخازن هوای کمکی نیز احساس دویدن روی تردمیل و تنفس از طریق نی را دارند. کمبود اکسیژن منجر به خطرات بی شماری برای سلامتی می شود. زمانی که میزان اکسیژن خون به کمتر از حد معینی می‌رسد، ضربان قلب به 140 ضربه در دقیقه افزایش می‌یابد و خطر حمله قلبی افزایش می‌یابد.

کوهنوردان باید قبل از تلاش برای صعود به اورست به بدن خود اجازه دهند تا با شرایط سخت هیمالیا برای ریه ها سازگار شود. گروه‌های کوهنوردی معمولاً حداقل سه صعود از کمپ اصلی اورست را انجام می‌دهند که 36.5 کیلومتر ارتفاع دارد و تقریباً بلندترین کوه در اروپا است و در هر سفر متوالی قبل از رسیدن به قله، چندین هزار پا بالاتر می‌روند. در طول این هفته ها در ارتفاعات، بدن شروع به تولید هموگلوبین بیشتر (پروتئینی در گلبول های قرمز خون می کند که به حمل اکسیژن از ریه ها به بقیه بدن کمک می کند) تا کمبود اکسیژن را جبران کند. اما هموگلوبین بیش از حد می تواند خون را ضخیم تر و پمپاژ قلب را سخت تر کند. این می تواند منجر به سکته مغزی یا تجمع مایع در ریه ها شود.

وضعیتی به نام ادم ریوی در ارتفاع بالا (HAPE) در اورست رایج است که می توان آن را به سرعت با گوشی پزشکی و صدای نشت مایع به ریه ها تشخیص داد. علائم دیگر عبارتند از: خستگی، احساس خفگی در شب، ضعف، و سرفه مداوم که مایع سفید یا آبکی یا کف آلود تولید می کند. گاهی اوقات سرفه آنقدر شدید است که باعث ترک خوردن یا جدا شدن دنده ها می شود. کوهنوردان مبتلا به HAPE حتی در حالت استراحت نیز دچار تنگی نفس هستند.