نقد و بررسی فیلم منو رنگی زیبا و یخ زده اما پخته نشده!


این منو چه از اجرای کنایه آمیز نیکلاس هولت استفاده کند و چه تماشاگران را با نگاه نافذ ریف فینز درگیر کند، منو خالی از نکات مثبت نیست. اما معمولا لقمه ای از دهانش می گیرد.

منو شبیه یکی از آن رستوران های بسیار گران است. وارد سالن می‌شوید، شکوه آن را می‌بینید، تحت تأثیر سطح بهداشت قرار گرفته‌اید و با توجه به ظاهر اکثر مشتریان، مطمئن هستید که وارد مکان متفاوتی شده‌اید. غذا از راه می رسد و از حجم غذا گرفته تا شکل ظرف، همه به خاص بودن رستوران یا حداقل تلاش کارکنان برای خاص بودن آن اشاره می کنند.

بعد از خوردن این غذا به احتمال زیاد زندگی شما تغییری نکرده است. خوش بینانه، اگر درست و عاقلانه سفارش داده باشید، از غذا لذت برده اید. غذای خوبی است اما سرمایه گذاری و انرژی ای که برای این وعده غذایی شما گذاشته شد بیش از “خوب” بود. در و دیوار مجلل و عطر پیچیده محیط، خبرهای غذایی فراتر از «خوب» می داد. البته از «خوب بودن» صحبت نخواهید کرد. آنقدر درصد زیادی از موجودی حسابتان را خرج این غذا کرده اید که حتی جرات نمی کنید به دیگران بگویید «خوب» است. بنابراین، با تمرکز بر جالب ترین نکات رستوران برای ماه ها، خاطره ای فراموش نشدنی از یک ناهار خارق العاده ایجاد خواهید کرد.

تفاوت بین آنچه که The Menu در واقع به دست آورد و آنچه تیم سازنده تصور می کرد بسیار شبیه به تفاوت بین غذای خوب و آن خاطره است. اما چرا فیلم خیلی بزرگ از نظر کارگردان روی تجربه ما تأثیر می گذارد؟ چطور ممکن است یک فیلمساز بدون اینکه متوجه شود آنقدر درگیر فیلمش شود که به نوعی شانس تماشاگر را برای لذت بردن از آن کاهش دهد؟

سرو غذای گیاهی روی صخره های جزیره در فیلم Menu with Riff Fine

داستان به تنظیمات داستان گره خورده است. کاری که فیلم Le Menu قسمت قابل توجهی 106 دقیقه ای را برای آن در نظر گرفته است. داستان از جایی شروع می شود که تایلر بازی می کند نیکلاس هولت و مارگو با بازی آنیا تیلور جوی آنها با همراهی چند نفر ثروتمند سوار قایق می شوند تا به جزیره ای بیابانی بروند. آنها می خواهند از غذای یک رستوران خاص لذت ببرند. رستورانی که یک سرآشپز بسیار مهم در آن نقش آفرینی می کند جریمه های ریف غذاهای خاصی ارائه می دهد.

به محض پا گذاشتن به جزیره، فیلم با برجسته کردن چند نکته، مخاطب را برای تجربه ای وحشتناک آماده می کند. از دیالوگ های عجیب گرفته تا سیستم های حفاظتی ویژه. خلاصه از ابتدا مشخص است که مصرف انحصاری چند نفر در جزیره ای که فقط سرآشپز و همکارانش در آن زندگی می کنند، در چنین فیلمی به سرگرمی شخصیت ها ختم نمی شود. اما مقدمه فیلم بسیار طولانی تر از آن چیزی است که فکر می کنید. مارک آماده است او به عنوان کارگردان به تنظیمات معمول راضی نیست.

سرآشپز با بازی ریف فاینس بازیگر هری پاتر در منو

بازیگران به هیچ وجه پاشنه آشیل این فیلم نیستند. اما این سناریو به آنها فرصت منحصر به فردی برای درخشش نمی دهد

پس از ورود به رستورانی که حتی با دیدن یکی از پوسترهای فیلم می دانیم لوکیشن اصلی آن است، فیلمساز شروع به نمایش انواع جزئیات کنجکاو می کند. از نوع بازی بازیگران گرفته تا نورپردازی محیط و استفاده عالی از صدا برای ایجاد تنش برای چند ثانیه، همگی در خدمت یک رویداد مهم و تاریک هستند که بیننده منتظر آن است.

بنابراین در حالی که بسیاری از جزئیات مانند رفتار تایلر با مارگو توانایی جذب مخاطب را در کوتاه مدت دارند، مخاطبان اساساً دائماً به رویداد شومی فکر می کنند که در شرف وقوع است. هر چه انتظار بیشتر باشد، انتظار بیشتر است. در آنجا می دانیم که این زمان بدون شک بر دوش صحنه های دوم و سوم سناریو سنگینی می کند. زیرا تنها راهی که مخاطبان می توانند از اولین اقدام فیلمی مانند من قدردانی کنند، ادامه داستان است.

آیا انتظارات مخاطب برآورده خواهد شد؟ بله و خیر. فیلم منو داستانی متفکرانه دارد که امروز می خواهد افراد زیادی را به شکلی معنادار تماشا کنند. اما فیلم تا آخر راه پیش نمی رود و این بزرگترین نقصی است که منو را از تبدیل شدن به یک فیلم عالی باز می دارد.

مارگوت مو قرمز با بازی آنیا تیلور جوی که در The Menu به آشپزخانه خیره شده است.

وقتی به مرحله اول منو رسیدم، چیزی که انتظار داشتم اتفاق افتاد. نمی خواهم بگویم که دقیقاً پیش بینی کرده بودم که در این سکانس چه اتفاقی می افتد. اما از همان دقایق اول تا بالاخره زمان وقوع این نوع اتفاقات فرا رسید، تقریباً می دانستم که چنین اتفاقی قرار است شرایط بیرونی را کنار بگذارد و تاریکی حضور در رستوران را نشان دهد. از آن به بعد، طبق همان وعده های غیرمستقیم فیلم، می خواستم اثری را ببینم که مدام حقایق تکان دهنده تری را در مورد موقعیت فاش کند و به دل این تاریکی برود.

فیلمی که جلوی چشمان من پخش شد اصلا اینطور نبود. آیا می توان این روایت را قابل توجه دانست؟ آره. داستان درباره دروغ هایی است که برای مثال انباشته می شود و زندگی برخی افراد را موفق می کند. آیا شخصیت ها می توانند نقش نمادین خود را در این داستان ایفا کنند؟ کم و بیش، تقریبا. اکثر آنها تیپ هایی هستند که به لطف بازی خوب بازیگرانی مانند هولت که به خوبی روی نوع خاصی از رفتار تمرکز می کنند توجه بیننده را به خود جلب می کنند. با این حال، اثر به هیچ یک از هنرمندان فرصت بی نظیری برای درخشش نمی دهد.

با همه اینها، حتی تاریک ترین و تاریک ترین سکانس های منو در بهترین حالت به اندازه تخیلی است که در پنج دقیقه اول فیلم در ذهن شما شکل می گیرد. ناگهان، عموم مردمی که در 30 دقیقه اول مراقب بودند به جزئیات توجه کنند و سعی کردند تا حد ممکن علائم را پیدا کنند، احتمالاً تا حدودی ناامید خواهند شد. منو پر از جزئیاتی است که فیلم در نهایت هیچ استفاده خاصی از آنها نمی کند. پر از اسلحه های چخوف آویزان به دیوار، که هیچ کس حتی یک بار هم سعی نمی کند به آن شلیک کند.

(از این به بعد، مقاله قسمت هایی از داستان منو را خراب می کند)

فیلم منو سرآشپز در آشپزخانه نقش ریف فینز را بازی می کند و بر کار آشپزها نظارت می کند

اگر هدف گذاری فیلم واضح و بدون پراکندگی بود، این ضعف چندان محسوس نبود. اما همانطور که گفتم، منو بیشتر کار نیمه و نیمه را انجام می دهد. برخلاف موارد قبلی، مشکل عدم تمرکز فیلم ارتباط مستقیمی با برآورده نشدن انتظارات مخاطب ندارد. زیرا عمدتاً به این مربوط می شود که خود فیلم در موقعیت های مختلف انتظارات مخاطب متفاوتی دارد.

از یک طرف، کارت ترسناک در نظر گرفته شده است. بنابراین مخاطب حق دارد تعجب کند که چرا هیچ یک از شخصیت های اثر هرگز آنقدر مهم نبودند که به آن اهمیت دهند. این فیلم چنان مجذوب موقعیت جمعی است که در بسیاری از دقایق تقریباً غیرممکن است بگوییم که یک شخصیت اصلی دارد. اما بر خلاف فیلمی مانند مثلث غم، هرگز جدیت لازم برای تمرکز کامل روی این تجربه جمعی را ندارد. هرگز هدف اصلی مانند انشعاب به نمادگرایی ندارد.

ناگهان، سازندگان با تاکید بر شانس فرار مارگوت، از مخاطب می خواهند که او را به عنوان یک قهرمان تمام عیار بپذیرند. برای حمایت از او در هنگام تلاش برای فرار. شخصیتی که تا به حال در ابتدا «شخصیتی بی پول و عجول» معرفی می‌شد و خاطره‌ای تلخ را برای رهبر تعریف می‌کرد، متواری می‌شود و سعی می‌کند چاقو نخورد. اگرچه این وضعیت به خودی خود دلهره آور به نظر می رسد، اما آنقدر به او اهمیت نمی دهیم که بیش از حد نگران سرنوشتش باشیم. چون ما او را آنقدر نمی شناسیم که به او اهمیت بدهیم.

نگاه سرآشپز به مشتریان رستوران در داخل منوی فیلم به کارگردانی مارک میلود

عناصری مانند هوشمندی روش فرار ارین از نکات برجسته کار است. با توجه به تصویر قدیمی، تصمیم می گیرد ذهن رهبر خسته جهان را به روزهای فراموش شده و ساده تری ببرد، روشی برای فرار که در منطق روایی اثر می گنجد. وقتی اتاق را ترک می کند، ژست کوتاه زن مرد ثروتمند برایش واقعاً عمیق به نظر می رسد. از آنجا که زن اکنون به خوبی می داند که بین مارگو/ارین و شوهرش چه اتفاقی افتاده است، اما با اعتراف به اینکه همه در رستوران مستحق مجازات هستند، دختر جوان را به بیرون می کشاند.

در عین حال تصمیمات فیلمنامه ای وجود دارد که از لحن و تاثیر فیلم می کاهد. در جایگاه فیلمی که به وضوح از روایت تریلر چند قسمتی استفاده می‌کند، در یک قسمت می‌خواهد به شخصیت‌ها امید کاذب بدهد و خروج شخصیتی از جزیره را به‌طور عجیب و غریب به طور مکرر به یکی از مهم‌ترین اتفاقات داستان تبدیل کند. با اشاره به اینکه برنامه رهبری آنقدر مفصل و جامع است که امکان فرار کسی از جزیره وجود ندارد. این تاکید بی دلیل بر عدم امکان فرار از جزیره به میل خود، تنش و دلهره را تا حد زیادی کاهش می دهد.

سرآشپز در اطراف آشپزخانه قدم می زند و به مارگو می گوید که همه می میرند، سپس پیام را به همه می رساند. در نتیجه، حتی در طول 45 ثانیه که مثلاً مردم به امید فرار به اطراف می دوند، بیننده فکر نمی کند که شانسی برای فرار دارند. بنابراین، این فکر که «اوه وای، حالا آشپزها قرار است فلان شخصیت را بزنند» هرگز بیننده را به اکران نزدیک نمی کند. چون می داند که آشپزها به این شخصیت می رسند.

نمونه دیگری از سردرگمی و از دست دادن داستان بین اهداف مختلف را می توان در حمله دستیار رهبر به مارگو مشاهده کرد. مخاطب باید باور کند که شخصی که مانند همه اعضای این آشپزخانه به پوچی کامل رسیده است و کاملاً آماده است تا ظرف چند ساعت بکشد و بمیرد، با عصبانیت و بی‌تابی شخصی به مارگو حمله می‌کند تا مانع از تبدیل شدن شما به دستیار جدید شود. . بدون حتی یک ثانیه از فیلم به طور مشخص بر اهمیت دیوانه کننده “دستیار بودن” برای او تاکید شود.

اشک های نیکلاس هولت بازیگر سریال The Great و فیلم The Menu

وقتی آنیا تیلور جوی روی یک قایق می‌نشیند و چیزبرگر خوب را گاز می‌گیرد، The Menu به یک ساعت بی‌نظیر تبدیل می‌شود.

شاید فقط باید مراقب باشید که حافظه خود را به درستی و بدون اغراق تعریف کنید. در غیر این صورت، شخص دیگری باید متنی بنویسد تا با اشاره به کاستی‌ها و ضعف‌های غیرقابل انکار، دیدگاهی واقعی‌تر از توصیف‌های اغراق‌آمیز ارائه دهد. چیزبرگر برای خوش طعم شدن نیازی به مخلوط کردن با پودر 173 گیاه از نقاط مختلف جهان ندارد.