نقد و بررسی فیلم آرژانتین 1985 بهترین فیلم خارجی 2022؟


فیلم آرژانتین محصول 1985 که امسال برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی زبان شد، بازتابی از یک جنگ واقعی بود که جنایات آن مخالفان را از بین برد. در نقد و بررسی این فیلم با یک گیمر همراه باشید.

آرژانتین 1985 که امسال برنده بهترین فیلم خارجی در جوایز گلدن گلوب شد، اقتباسی از یک محاکمه واقعی از سال 1985 است. در جریان کودتا علیه دولت دموکراتیک آرژانتین در سال 1976، یک دیکتاتوری نظامی به قدرت رسید که نه از جنایت و نه از سرکوب در امان بود. در برابر تظاهرکنندگانش دولت جدید برای زنده ماندن از انواع روش های وحشیانه برای از بین بردن مخالفان و ادامه حمله به چریک های قدرت استفاده کرد. این دیکتاتوری نظامی به تدریج قدرت خود را به دلیل شکست در جنگ فالکلند و در صحنه بین المللی از دست داد تا اینکه در سال 1983 لغو رسمی شد.

پس از روی کار آمدن دولت جدید، دستور محاکمه شخصیت های نظامی و رافائل ویدلا صادر شد. آنها به دادگاه احضار شدند و دادستان خولیو استراسرا علیه آنها به دلیل جنایاتشان، به اصطلاح جنگ کثیف، شهادت داد. در طول جنگ کثیف، بیش از 30000 نفر ناپدید شدند، صدها کودک که والدین آنها اغلب در زندان شکنجه و کشته شدند، ربوده شدند و بسیاری در زندان مورد حمله قرار گرفتند. خشونتی که به طور معمول توسط دیکتاتوری مورد حمایت آمریکا درخواست می شد کاملاً عادی تلقی می شد. اکنون فیلم آرژانتین 1985 به کارگردانی سانتیاگو میتره داستان محاکمه عاملان این جنایات را روایت می کند و با بررسی اظهارات شاهدان بازسازی شده از دادگاه 1985 روایتی قابل تامل خلق می کند.

در ادامه قسمت هایی از داستان فیلم مشخص خواهد شد

اظهارات یک شاهد در دادگاه در فیلم آرژانتین 1985

فیلم آرژانتین 1985 بخشی از حافظه جمعی و بخشی از آشفته ترین روزهای آرژانتین را به یک درام دادگاه با رگه هایی از طنز سیاسی تبدیل کرد. در ماه‌های اولیه دموکراسی آشفته آرژانتین، خولیو استراسرا وظیفه دارد اظهارات شاهدان را بگیرد و سربازان سابق متهم به جنایت علیه بشریت را به عنوان دادستان محاکمه کند. در این شرایط همه چیز شکننده است، مردم به اجرای عدالت اعتقادی ندارند، شاهدان و اعضای دادگاه تهدید می شوند، استراسرا در خطر مرگ است و مهمتر از همه، مردم ایجاد این دادگاه و مطالبه عدالت را مانند ایده سیزیف که در نهایت منجر به مذاکره با ارتش می شود. و عفو نظامی ادامه خواهد داشت.

این فیلم قبل از به صحنه بردن بخشی از حافظه تاریخی مردم آرژانتین، فیلمی درباره اعتقادات و پیشرفت دموکراسی است.

در واقع این فیلم قبل از به تصویر کشیدن بخشی از حافظه تاریخی مردم آرژانتین، فیلمی درباره باورها و مسیر دموکراسی است. آرژانتین 1985 در قالب یک درام دادگاهی می آید تا داستان دیگری را توضیح دهد، “به دست آوردن اعتماد مردم پس از یک زمان دشوار”. در لحظات آغازین فیلم، استراسرا در آغاز یکی از دشوارترین آزمایشات تاریخ بشر است. پس از یک دیکتاتوری وحشیانه، او دوباره خود را در یک حکومت دموکراتیک می بیند و باید رهبران رژیم قبلی را قضاوت کند.

ایده های پرداخت شخصیت استراسرا به همین جا ختم نمی شود، او به عنوان یکی از عالی ترین چهره های دادگاه، معتقد است دادگاه اجازه نمی دهد این اتفاق بیفتد. گروه Strassera می داند که متقاعد کردن مردم آرژانتین در مورد مشروعیت محاکمه دشوارتر از ارائه مدرک علیه متهمان است. آنها باید ثابت کنند که دادگاه مدنی می تواند حقیقت را بگوید و در برابر ترس و ارعاب مقاومت کند.

سوال اصلی پیرنگ این نیست که آیا متهم به سزای اعمال خود می رسد یا خیر؟ برعکس، طرح یک سوال فراتر از اینها را مورد بحث قرار داد که آیا پس از یک دیکتاتوری امکان بازگشت به زندگی وجود دارد؟ آیا پس از ترس ها و آثار بدی که چندین سال سبعیت بر دستگاه قضایی و افکار عمومی مردم وارد کرده است، آیا همچنان می توان به روحیه عدالت خواهی امیدوار بود؟ آیا مردم و خواسته های آنها توسط دولت دموکراتیک جدید مورد احترام قرار خواهند گرفت یا مانند گذشته نادیده گرفته خواهند شد؟ آرژانتین 1985 درباره مبارزه بین خیر و شر نیست، نمایشی درباره محاکمه متهمان نیست، درباره آرامش روح قربانیان نیست، فیلم درباره گذر از دیکتاتوری به دموکراسی است. سوالی فراتر از جناح های خیر و شر، چیزی که مربوط به آینده آرژانتین است.

افرادی با روسری صلح در دادگاه در آرژانتین 1985

آرژانتین 1985 داستانی مبتنی بر واقعیت است و مخاطب می داند که چه اتفاقی برای عاملان جنایت افتاده است، اما چیزی که در اینجا استعداد میتر را می سازد رویکرد اوست، فیلمساز سخت تلاش می کند که فیلمش را با درام دادگاه هالیوود تطبیق ندهد. او سعی نمی کند نتیجه یک رویداد خاص را بازسازی کند، فلاش بک نمی زند، ناله نمی کند، آرژانتین را ملودیک نمی کند، اما شخصیت هایش را مسخره می کند. میتر آرژانتین 1985 را به عنوان جامعه‌ای در جستجوی آزادی معرفی می‌کند که ساکنان آن هنوز در بلاتکلیفی در مورد مسیری که طی کرده‌اند گرفتارند.

میتر آرژانتین را در سال 1985 به عنوان جامعه‌ای در جستجوی آزادی معرفی می‌کند که مردم آن هنوز در مورد مسیری که می‌روند نامطمئن هستند.

در واقع آنچه برای میترا مهم است اعتقاد به دموکراسی و گذار است که باید اتفاق بیفتد. فیلمساز آینده آرژانتین را مهمتر از مجازات سخت برای عاملان می داند و می ترسد پس از جلسات محاکمه ای که به سال 2000 کشیده شد، مسیر دموکراسی به سمت دیگری منحرف شود. فیلم یک سفر است و نه یک مقصد، پیرنگ از آن می گذرد. مضامین حماسی، لحن آن سرد و تاریک نیست، مخاطب را نمی ترساند و بر خلاف بسیاری از فیلم ها و داستان های نسل کشی، امیدی را به دنیای مخاطبش تزریق می کند، این امید که باید دموکراسی و آزادی بسازیم. .

رد مضامین فاشیستی و پوپولیستی توسط میتر که در جریان کودتا و بعداً در دادگاه های محکومین رخ داد، فیلم را به اثری جهانی با ایده های بین المللی تبدیل کرد. آرژانتین 1985، به دلیل نمایش عدالت و محاکمه نظامیان، توانست تصویر ملی دلخراشی از خود در داخل کشور ارائه دهد و به دلیل برخورد با ایده های دموکراسی و آزادی، به اثری فراملی تبدیل شود. فیلمساز با نگاهی اجمالی به پرتره زیرژانرهای درباری، اگر ژانر جدیدی ابداع نکند، از دام تکرار می گریزد، اما به دلیل استفاده از این دیدگاه های غیرتکراری و غیر ملودراماتیک و غیرپوپولیستی، ژانر جذابی را به وجود می آورد. داستان.

استراسرا و معاونش در حال غذا خوردن در آرژانتین 1985

نکته دیگری که فیلم را از دیگر آثار این ژانر متمایز می کند، توجه میتر به یک سری جزئیات ظریف با ویژگی های دراماتیک است. همانطور که قبلاً گفته شد، فیلم وقت خود را با یک سری بازسازی و مستند مانند دیگر آثار واقعی و جنایی تلف نمی کند، بلکه جزئیاتی را نشان می دهد که زندگی در دوران دیکتاتوری و خفقان برای شهروندان به ارمغان آورده است. با بازگشت به شخصیت دادستان خولیو استراسرا، او حتی با جاسوسی و میلیتاریسم فاشیستی یک مشکل خانوادگی ساده را برای دخترش حل می کند. او فردی خوب، متعهد و خانواده است، اما زندگی چندین ساله در سایه کودتاچیان اثری از خود برجای گذاشته و گاه در انظار عمومی مانند آنها رفتار می کند.

آرژانتین 1985 فیلمی است که نه می خواند و نه ولخرجی می کند. فیلم تنها به روایت جنایت و داستان می پردازد و تصمیم گیری درباره راویان و نیاز به دموکراسی را به عهده مخاطب می گذارد.

در یک سکانس، استراسرا به همراه معاونش به دیدن یکی از قربانیان دیکتاتوری می رود تا او را متقاعد کند که برای شهادت علیه متهم به دادگاه بیاید. قربانی به دلیل روزها و ماه‌هایی که زیر شکنجه سپری کرده است، نمی‌تواند از ترس آن دوران خلاص شود و ترجیح می‌دهد در سایه زندگی کند، زیرا معتقد است که حامیان رژیم کهنه هنوز قدرت دارند.

میتر ترسی را که یک نظام توتالیتر به مردم القا می کند در این نماها به خوبی به تصویر کشیده است، با درک کامل هندسه نظام های فاشیستی، ترس ناشی از رفتار کودتاچیان را به نمایش می گذارد، ترسی که وارد ناخودآگاه جمعی می شود. مردم، یک ترس مداوم . آرژانتین 1985 فیلمی است که نه می خواند و نه ولخرجی می کند. فیلم تنها به روایت جنایت و داستان می پردازد و مخاطب را برای تصمیم گیری در مورد راویان و نیاز به دموکراسی بر دوش می نشاند.