نقد فیلم آمستردام (آمستردام) – زومجی


آمستردام یک کمدی پلیسی با ویترین بازیگران مشهوری است که علیه فاشیسم می خوانند. در نقد و بررسی این فیلم با یک گیمر همراه باشید.

آمستردام یک نمایش پلیسی و کمدی است که بر روی یک رویداد مهم تاریخی تمرکز دارد. فیلمی که داستان آن الهام گرفته از ماجرای کودتای یک تاجر علیه رئیس جمهور آمریکا فرانکلین دی روزولت در سال های 1934-1933 است. آمستردام از آن دسته فیلم هایی است که با تکیه بر ستاره هایش تنها به جذب آنها امیدوار است. از رابرت دنیرو گرفته تا مارگو رابی، تیلور سویفت، کریستین بیل و دیوید واشنگتن، همه در این فیلم حضور دارند و والت دیزنی فیلمنامه‌ای کم‌کم را از طریق آنها بر روی پلتفرم خود ارسال کرد. فیلمی گیج کننده به دلیل ایده های زیادش و عموم مردم دقیقا نمی دانند به دنبال چه چیزی باشند.

در پس زرق و برق این بازیگران و هزینه های گزاف کمپین تبلیغاتی فیلم، تنها کمبود تاثیرگذاری وجود دارد. آمستردام با گیج کردن مخاطبش ارتباط عاطفی خود را از دست می دهد و تبدیل به فیلمی کسل کننده و کسل کننده می شود. می توان گفت این فیلم ضعیف ترین اثر دیوید راسل نامزد اسکار است. فیلمی پر ستاره که مانند فیلم پر ستاره سال گذشته یعنی Dont Look Up به زودی فراموش می شود و با یک شعار نه چندان قدرتمند و پردرآمد به پایان می رسد.

داستان فیلم متعاقبا فاش خواهد شد

گفتگوی مارگو رابی و کریستین بین در فیلم آمستردام

همه چیز از پایان جنگ جهانی اول و در آمستردام شروع می شود. سه نفر دوستی رویایی و زندگی بوهمی خود را در این شهر آغاز می کنند. والری به مدت 12 سال ناپدید می شود و دوباره در دهه 1930 در آمریکا به دوستانش دکتر برت و وکیل هارولد می پیوندد. این بار آنها شاهد و مظنون قتل یک زن هستند و باید نقشه بزرگی را کشف کنند که به یک کمیته مخفی منتهی می شود. برای آنها کلمه آمستردام به معنای بهشت ​​گمشده است، مجموعه ای از لذت ها، رفتارها و ماجراهایی که نمی توان به بهانه آمریکایی بودن در آمریکا داشت. گارسیا مارکز در جایی می گوید: تا کنون همه چیز گفته شده است و تنها شیوه بیان عقاید است که در انتظار نویسندگان جدید است. این موضوع در مورد سینما هم صادق است و اگر به تاریخ سینما و فیلم های ساخته شده نگاه کنیم، می بینیم که ایده ها در یک چرخه تکرار می شوند و این نوع دستمزد می تواند تفاوت بین آنها را ایجاد کند.

ایده فیلم آمستردام در چرخه ایده های تکرار شونده در تاریخ سینما قرار دارد

ایده فیلم آمستردام نیز در چرخه ایده های تکرار شده در تاریخ سینما قرار دارد. یک کمیته مخفی، اقدامات پزشکی مخفی، قربانیان متهم، قهرمانان داستان، توطئه سیاستمداران و افراد ثروتمند، و تهدیدی برای کشور آمریکا. اینها عناصری آماده، آشنا و آزمایش شده برای شرکت های فیلمسازی هستند که به عنوان ژانرهای پنهان و نانوشته برای آنها عمل می کنند. آنها پس از بهره برداری از ایده های سازمانی خود، به سراغ قانون نانوشته دیگری می روند. استفاده از بازیگران مشهور یکی دیگر از برنامه‌های استراتژیک است که می‌توانند از آن برای فروش ایده‌شان در مورد حضور همه‌جا در تئاترها و سکوها استفاده کنند.

آمستردام پس از شکل‌گیری از یک ایده تکرارشونده و استفاده از چرخه ثابت و شکافتن ایده‌ها، در مسیر گیرا برای گسترش خط اولیه خود به دو می‌ماند و حرف جدیدی برای گفتن نمی‌یابد. داستان فیلم یک داستان تکراری است، شخصیت ها در فیلم های دیگر هم حضور دارند، ترفندها همان ترفندها هستند و در نهایت سرنخ به کسانی می رسد که همیشه حضور داشته اند و در همسایگی قهرمانان زندگی کرده اند. کارگردان بلد نیست با این ایده ها فیلم جذابی بسازد و به همین دلیل است که آنقدر ناهنجار حرکت می کند که تماشاگر به یک فیلم سردرگم ختم می شود.

مارگو رابی در آمستردام صحبت می کند

پس از ایده تکراری فیلم، آنچه ما را آزار خواهد داد آشفتگی و به هم ریختگی روایت ها و آشفتگی داستان است. بعد از گذشت یک ساعت و نمایش این فلاش بک نه چندان دراماتیک، داستان شروع می شود و فیلم آرام آرام تصمیم می گیرد تا به مخاطبش بفهماند که چه معنایی دارد. در چنین حالتی، مخاطب احساس می کند که فیلم بر موضوع و هدف خود تمرکز ندارد و سعی می کند راهی برای سازماندهی رویدادهای خود بیابد. طرح داستان بسیار شلوغ است و هر سکانس حاوی یکی از جملات متعددی است که فیلمساز برای صحنه سازی تصور کرده است. در همان فلاش بک ابتدای فیلم، کارگردان با شعار «هنر ما را نجات خواهد داد» جلو می آید. والری با استفاده از ترکش از تجربه وحشت جنگ به هنر و دادائیسم می رود و بخشی از تاریخ آمستردام پس از جنگ جهانی اول را نشان می دهد.

پس از پایان فلاش بک و بازگشت به آمریکا، آمستردام تغییر جهت می دهد و دیگر از “هنر ما را نجات خواهد داد” نامی نمی برد. در این سکانس ها، فیلم به بازماندگان جنگ ادای احترام می کند و یک اکران طولانی را به مجموعه ای از اقدامات نه چندان ضروری اختصاص می دهد. پس از این زد و خوردها و اقدامات ضعیف، در پایان پرده سوم، فیلم ناگهان سوژه جدیدی را باز می کند و ایده ها و مضامینی از توطئه های سیاسی، فاشیسم، نازیسم، نژادپرستی، دموکراسی و جنبه تاریک سرمایه داری را نشان می دهد. تغییر مسیر ناگهانی که عموم را به شدت شگفت زده می کند. دقیقا در همین نقاط است که ساختار فیلم از هم می پاشد و ارتباط کلی بین سکانس ها شکل نمی گیرد. سکانس ها و صحنه های فیلم به طور جداگانه تاثیرگذار هستند، اما با قرار گرفتن در کنار یکدیگر، تضاد ناخواسته ای بین کمدی، درام، معمایی و جنایی ایجاد می شود که فیلمساز دیگر قادر به کنترل آن نیست. اینجاست که آمستردام خراب می شود و هیچ تاثیری کلی ندارد.

این فیلم نه در قالب یک کار طنز کار می کند و نه در قالب یک کار پلیسی. طنز آن نه آنقدر است که بتواند بر دیگر عناصر فیلم چیره شود و نه جنایت و هیجانش آنقدر که هدایت روایت را به دست بگیرد.

این فیلم نه در قالب یک کار طنز کار می کند و نه در قالب یک کار پلیسی. طنز آن آنقدر نیست که بتواند با بقیه عناصر فیلم همپوشانی داشته باشد، جنایت و هیجانش در حدی نیست که هدایت روایت را به دست بگیرد. فیلم هیچ تعلیقی ندارد و تماشاگر را در حالت اضطراب قرار نمی دهد، در چنین شرایطی خیال مخاطب راحت می شود که هیچ اتفاقی برای قهرمانان نمی افتد. از نظر ژانر جنایی، آمستردام فقط ایده قتل را به همراه دارد و ربطی به سایر عناصر این قالب ندارد.

طنز، تعلیق، اضطراب و جنایت در فیلم به صورت مساوی وجود دارد و هر کدام دیگری را خنثی می کند تا جایی که فیلم دیگر نمی داند چه چیزی را نشان می دهد. بدتر از آن، فیلمساز برای هدایت تماشاگران به سمت آنچه در ذهنش است، اجراها را با لحنی برگرفته از کمدی‌های رکیک دوران رکود بزرگ آمریکا در دهه 1930 هدایت می‌کند. از دست دادن سرعت و هیجان نمایش، زیرا نه شخصیت‌های آمستردام شبیه شخصیت‌های Screwball هستند، و نه طرح فیلم به دنبال چیستی این کمدی‌ها است.

ژنرال در دفترش در فیلم آمستردام

آمستردام مکان ناامید کننده ای است همانطور که ما کشف خواهیم کرد، کارگردان در پایان فیلم با شعار و ایده ای بسیار موضوعی منتظر ما است. فیلم زمان زیادی را صرف می کند و با طاقت فرسا پیش می رود تا در لحظات پایانی یک توطئه فاشیستی را فاش کند. در آثار آمریکایی هشداری با این مضمون وجود دارد که «آمریکا در خطر است». در این فیلم نیز آمستردام نشان می دهد که دموکراسی در آمریکا توسط کشورهای دیگر تهدید می شود. این رویکرد مورد علاقه شرکت های فیلم آمریکایی است تا کشورشان را هنوز در معرض تهدید نشان دهند.

آمستردام بیانیه ای بزرگ از انبوهی از نظرات اجتماعی و سیاسی است. نمایشی که همه چیز در خود دارد و به نظر می رسد چیزی در آن نیست

این فیلم پر از شخصیت های زیادی است. شخصیت هایی که می آیند و می روند بدون اینکه تاثیر خاصی در داستان داشته باشند. آنها کارهای بزرگ و مترقی انجام نمی دهند و آنقدر جسور نیستند که در طول داستان در ذهن مردم بمانند. شخصیت های فیلم ناشناخته هستند و گویی فقط در ذهن فیلمساز خلق شده اند و در آنجا زندگی می کنند. بازی شخصیت برت مجموعه ای از خصلت هاست که نه می تواند مقدمه ای برای شخصیت او باشد و نه چیزی قابل توجه در مورد او نشان می دهد. در واقع، او یک پسر است، کسی که به دلیل جراحاتش فلج شده و همسرش او را نمی خواهد. مرد فقیری که الان هم مظنون است. رابطه هارولد و والری نیز فاقد کیفیت و شیمی یک رابطه عاشقانه است و هیچ وضوح و انگیزه خاصی در آن پیدا نمی شود.

فیلم در سطح دکور و طراحی لباس ها برای رسیدن به فضای مطلوب شکست می خورد. دکور، ماشین‌ها، لباس‌ها، خانه‌ها واقعاً حس دهه 1930 وجود ندارد. در واقع، آمستردام بسیار شیک تر از دوران رکود بزرگ دهه 1930 است که هزاران نفر را بی خانمان کرد. آمستردام بیانیه ای بزرگ از انبوهی از عقاید اجتماعی و سیاسی است، منظره ای که همه چیز دارد و وانمود می کند که هیچ ندارد.